Het leed dat een kinderwens heet

door Joandi Loes Tholen
Het leed dat een kinderwens heet

Na onze bruiloft afgelopen zomer hoor ik het bijna wekelijks; Wanneer gaan jullie aan kinderen beginnen? Of van die vreemde opmerkingen als mensen een verhaal vertellen; Als jullie ooit kinderen hebben dan snap je wel wat ik bedoel. Diep in mijn binnenste denk ik dan; goh je moest eens weten. Het liefst 2 jaar geleden al, maarja helaas, het lukt niet. Maar omdat er wel een soort van taboe rond lijkt te spoken is dit een onderwerp dat onbespreekbaar lijkt. Ondanks dat iedereen het als een noodzakelijk goed ziet om de vraag te stellen wanneer we ermee gaan beginnen is niemand echt voorbereid om aan te horen dat we er eigenlijk al lang mee bezig zijn. En dat is helaas wel het antwoord dat ik moet geven als ik eerlijk wil zijn. Gelukkig voor al die mensen doe ik dat bijna nooit. Want als ik dat doe krijg ik vaak toch maar in mijn gezicht gegooid; gelukkig ben je nog jong, je hebt nog tijd zat. Alsof dat de situatie ook maar iets beter maakt? Onze kinderwens is groot, heel groot.Met lood in mijn schoenen en heel erg twijfelend of ik dit wel moet neerpennen schrijf ik deze blog. Sommigen raden me het ontzettend af, anderen vinden het juist een super plan, maar voor mezelf vind ik het gewoon heel erg belangrijk dat ik dit een plaatsje kan geven. Ik vind dat ik het mezelf en iedereen om mij heen verplicht ben om voor één keer gewoon ons verhaal te vertellen. Want elke keer dat ik de vraag krijg; Hoe gaat het met je? Wil ik eigenlijk heel hard gillen; KUT, gewoon super kut. Maarja uit fatsoen doe ik dat dan maar niet. Wat zeg ik dan in de plek? Goed, druk druk druk, maar voor de rest goed hoor. Een happy smile en pokerface op het gezicht en door.

Wat kwam hiervoor?

Hoe we nu in deze situatie beland zijn is eigenlijk een erg lang verhaal en wil ik liever ook niet meer te veel oprakelen maar ik zal het even kort voor jullie samenvatten. Een paar dagen voor mijn 18e verjaardag ontdekte ik een gezwel in mijn borst. Toen ze het eruit haalden bleek het een doorsnede van een golfbal te hebben. Buiten een afschuwelijk litteken in mijn decolleté met een put eronder en een paar weken van grote angst heb ik er niet veel aan over gehouden. Wel bleek na verdere onderzoeken dat mijn borsten 2 grote bokalen vol gezwelletjes zijn. Zolang ze klein blijven doen ze niets, maar zodra ze groeien moeten ze eruit. Verdict; het beste is om preventief alles te laten verwijderen. Nu begrijp jij vast even goed als mij dat een 18-jarig meisje dit niet in haar planning heeft staan. Zo komt het dus dat bijna 6 jaar later ik nog steeds met deze tijdbommetjes rondloop. De reden waarom ik ze nog niet heb laten weghalen is omdat een zwangerschap een gunstig effect zou kunnen hebben op deze gezwellen. En dat was ik altijd van plan om even af te wachten. Nu die zwangerschap steeds langer uitblijft speel ik steeds meer met het idee ze toch maar te laten weghalen.

Een paar weken na dit voorval kwam een tweede verdict; ik bleek PCOS te hebben. Er zijn heel veel vrouwen die dit hebben waardoor ondertussen al een soort van mentaliteit bestaat dat dit geen drama is. Er zijn doorheen de jaren een resem aan behandelingen ontwikkelt waardoor vrouwen met PCOS ook zwanger kunnen worden. Maar zeg nu zelf, echt fijn is het niet. Ik denk dat er geen één vrouw is die erop zit te wachten zich vol te laten pompen met hormonen om een kindje te kunnen krijgen. Maar oké, als je een kinderwens hebt dan doe je dat. Alles voor een kindje (althans zo is het voor mij). Een aantal jaar leefde ik dus met het idee, als ik kinderen wil dan zal er wat extra moeite voor nodig zijn. En daar kon ik me wel bij neerleggen want zoals een wijze vriendin van me pas zei; Alle wegen leiden naar Rome. Dus gaat het niet langs links, dan wel langs rechts.

Een sterretje

Ik maak even een sprong naar 2 jaar geleden, 20 maart 2016. De grootvader van manlief werd 80 jaar en gaf een groot feest. Op dat feest zijn we echter nooit aangekomen. Want op die dag kreeg ik een miskraam. Een zwangerschap die we niet hadden zien aankomen maar wel heel welkom was. Al moet ik zeggen dat ik eigenlijk te geschrokken was om te beseffen wat ons overkwam. Niet veel later nadat we dit welkome nieuws kregen, verloren we het kindje alweer. Erna volgde een moeilijke periode waarin ik helemaal in mijn coconnetje keerde. Gebroken en vol verdriet verwerkten wij dit beiden op onze eigen manier. Manlief wilde maar gelijk voor een nieuw kindje proberen, ik wilde zelfs niet dat hij me zou aanraken. Voor even verdween ik van de aardbodem. Ik wilde mijn verdriet met niemand delen. Achteraf heb ik het ook enkel mijn beste vrienden en vriendinnen verteld. Want opnieuw, ook hier hangt een onaangenaam taboe rond. Waar een miskraam door velen wordt aangezien als een foutje van de natuur is het voor mij wel degelijk ons sterrenkindje.

Een paar maanden later volgde een check-up bij de dokter. En daar kregen we voor een keertje eens goed nieuws. De blaasjes die in de eierstokken zitten bij vrouwen met PCOS bleken allemaal verdwenen te zijn. Vaak het gevolg van een zwangerschap. Dit gaf me kracht en een positief gevoel zodat ik de miskraam voor eens en altijd een plekje kon geven. Het had dan toch een ‘nut’ gehad. De dokter zag het nu als een ideale timing om opnieuw te proberen zwanger te worden. Omdat de blaasjes verdwenen waren zou dit nu makkelijker moeten zijn. Dus zo gezegd, zo gedaan. De pil daar stopte ik mee. Tot op heden is het ons helaas nog niet gelukt.

De kinderwens groeit

Zo vlotjes ging het allemaal niet. Ik heb cyclussen van 60, 70 dagen. En daarmee gepaard gaat elke maand de onzekerheid; is er weer geen eisprong geweest en heb ik daarom geen menstruatie of zou het dan toch gelukt zijn? Ik denk dat ik al een hele vuilnisbak vol zwangerschapstesten in mijn eentje heb gevuld. En ondanks dat ik denk dat het me niet beïnvloed doet het dat dus echt wel. Er zit toch ergens een stemmetje in mijn hoofd dat elke maand opnieuw een sprankeltje hoop creeërt. En geloof me vrij, elke keer dat je weer een negatieve test vast hebt vreet dat gevoel je op. En elke keer een beetje meer. Ondertussen zijn zo goed als al mijn vriendinnen er wel in geslaagd zwanger te worden. En hoe blij ik ook voor hen ben tegelijkertijd deed elke aankondiging van een nieuwe zwangerschap ook verdomd veel pijn. Het benadrukt namelijk elke keer wat ons niet gegeven is.

Nadat ik enkele maanden gefrustreerd heb rondgelopen vond de dokter het toch een goed plan om wat verdere onderzoeken te doen. Aangezien het nu allemaal veel makkelijker had moeten gaan, klopte hier helemaal niets van. Ik had slecht nieuws verwacht maar wat ik niet had zien aankomen was het derde verdict dat ik afgelopen week kreeg; er is geen of vrijwel geen activiteit in mijn eierstokken. Met andere woorden, de kans op een natuurlijke zwangerschap is nihil. Nu zul je denken maar het is toch al een keertje gelukt? Klopt, maar dat was onder andere omstandigheden en de kans dat het zich opnieuw zou voordoen is zo goed als onbestaande. Als je zo een nieuws krijgt dan heb je toch echt het gevoel dat de hele wereld op je dak valt. Het zal je dan ook niet verbazen dat ik 2 min. later boven de WC-pot hing. Maar omdat ik nog een werkdag te volbrengen had, trok ik mijn kleren recht. Pokerface op en opnieuw door. Ik begin steeds meer te beseffen wat ons te wachten staat en gotsie wat doet dat pijn. Half maart starten we met behandelingen. Hoe of wat hoor ik binnenkort. Misschien deel ik dat op een later moment nog wel een keer. Voorlopig voelde het in ieder geval al heel fijn dit te delen. Hopelijk zullen deze behandelingen ons helpen en mogen we toch ooit een kindje het onze noemen. Maar voor nu bekijken we het even dag per dag en zien we wel wat de toekomst ons brengt.

Ik wil even benadrukken dat ik met mijn verhaal niemand tegen de borst wil stoten. Ik begrijp dat er een heleboel mensen zijn die al veel meer te verduren hebben gekregen dan ons. Het veel zwaarder hebben dan ons. Ik wil dan ook absoluut geen medelijden. Dit maakt voor mij gewoon deel uit van mijn verwerkingsproces. Ook is het een manier om de taboe te doorbreken en te laten zien dat dit geen schande is. Ik vind het belangrijk om een licht te werpen op deze situatie die door velen verzwegen wordt. Uit schaamte, moedeloosheid, verdriet of welke andere reden dan ook. Het is belangrijk om te weten, je bent niet alleen.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Misschien vind je dit ook leuk?

30 Reacties

Marrita 26 februari 2018 - 10:08

Wat rot voor jullie dat een kindje krijgen maar niet wil lukken. Ik hoop en duim met jullie mee!
Liefs, Marrita

Reply
Joandi Loes Tholen 26 februari 2018 - 15:43

Dankjewel Marrita voor jouw lieve woorden!

Reply
B 27 februari 2018 - 03:54

Hoi!
Ik heb zelf ook pcos en bij mij heeft een operatie gezorgd voor een natuurlijke cyclus, weliswaar ietsje onregelmatig maar hij was er. Wellicht dat dit jou ook kan helpen? Ik vond dat persoonlijk veel fijner omdat het dan natuurlijk en zonder al die hormonen kan. Veel sterkte en succes!

Reply
Sanne 26 februari 2018 - 12:09

Wat ontzettend naar!! Dit gun je niemand maar wat heb jij al veel voor je kiezen gekregen. Ik ga heel hard voor jullie duimen meis het is je zo gegund!!!
Xx Sanne

Reply
Joandi Loes Tholen 26 februari 2018 - 15:43

Dankjewel meid, super lief van je!

Reply
Manon 26 februari 2018 - 12:52

Topper ben Je! Knap dat je het zo open en eerlijk hier neer zet.

Reply
Joandi Loes Tholen 26 februari 2018 - 15:44

Ik heb er heel lang over nagedacht en ik ben nu heel blij dat ik toch open ben geweest.

Reply
chantal 26 februari 2018 - 13:22

Wat ontzettend moedig dat je je verhaal deelt. En wat ontzettend naar voor jullie. Ik gun jullie echt het allerbeste, heel veel sterkte komende tijd. Als iemand het verdient ben jij het!! X

Reply
Joandi Loes Tholen 26 februari 2018 - 15:44

Dankjewel lieverd! Heel lief van jou. xx

Reply
Sharonne 26 februari 2018 - 15:02

Lieve Joandi,

Wat ontzettend knap en moedig dat je dit durft te delen!
Respect voor je verhaal en de wijze waarop je dit hebt verwoord.

Een taboe is het zeker maar wat mooi dat jij dit durft te doorbreken.
Ik duim heel hard mee voor jou en Yani en dat jullie wens uit mag komen.
Het zal een onwijs moeilijke en zware weg worden waarbij niemand zich kan voorstellen of inleven hoe dit voor jullie zal zijn.
Weet dat ik er voor je ben als je me nodig hebt!

Liefs Sharonne

Reply
Joandi Loes Tholen 26 februari 2018 - 15:45

Dankjewel lieve Sharonne, ondertussen tot het zover is bij ons ga ik gewoon jullie kleine manneke verwennen. Dankje voor alle steun. Knuffel x

Reply
Liesbeth (pinklie) 26 februari 2018 - 17:14

Mooi verwoord maar heel verdrietig.. Ik wens jullie alle geluk toe, hoop dat jullie wens mag uitkomen

Reply
Joandi Loes Tholen 26 februari 2018 - 20:42

Dankjewel Liesbeth! Dankje voor de steun.

Reply
Manouk 26 februari 2018 - 17:42

Wauw wat een verhaal, ben er stil van. Wat ontzettend goed dat je dit deelt. Veel sterkte en succes met de behandelingen die volgen binnenkort en hopelijk mag jullie grote wens uitkomen. Liefs Manouk

Reply
Joandi Loes Tholen 26 februari 2018 - 20:46

Dankjewel Manouk, super lief van jou!

Reply
Miranda 26 februari 2018 - 18:48

Ach meis, ik heb er kippevel van. Wat ern strijd! Maar wat ben je dapper en sterk ondanks je/jullie verdriet. Goed dat je het deelt. Hopelijk sterkt het ook anderen die zoiets meemaken. Ik hoop dat jullie op een dag ook een kindje in jullie armen mogen sluiten. Sterkte!

Reply
Joandi Loes Tholen 26 februari 2018 - 20:48

Dankjewel lieve Mirjam. De steun die ik van iedereen krijg doet me heel goed.

Reply
Maris 26 februari 2018 - 19:05

Wat vreselijk ! Mooi dat je dit deelt en vind het afschuwelijk voor jullie, ook de reacties waar je niks mee kan …..pfff moeilijk hoor, sterkte en ik hoop echt op een zwangerschap voor jullie xxx

Reply
Joandi Loes Tholen 26 februari 2018 - 20:50

Dankjewel meid! Super lief.

Reply
@susanne.loves 26 februari 2018 - 20:32

Lieve Joandi,
De tranen rollen over m’n wangen… wat zou ik dit verdriet graag wegnemen voor jullie! Ik vind het zo ontzettend sterk van jullie om dit hier zo open met ons te delen… zou willen dat ik dit ooit gedurfd had. Vond alle vragen en verwachtingen van mensen om ons heen af en toe onbegrijpelijk en ronduit kwetsend. Had helaas bijna nooit het lef om voor mezelf op te komen en daar heb ik nu nog spijt van.
Bij ons is het ook niet van een leien dakje gegaan, totaal andere redenen maar begrijp heel goed hoe je jezelf voelt… en dat verdriet kan niemand ooit bij je wegnemen helaas.
Ook voor jouw lief zal het niet makkelijk zijn en hoop dat jullie je hierin samen sterk voelen… je hebt elkaars steun hierin hard nodig.
Ik wens jullie alle liefde, gezondheid en geluk toe en hoop dat jullie ooit dit wonder mogen ervaren.
Veel liefs, Susanne

Reply
Joandi Loes Tholen 26 februari 2018 - 20:51

Dankjewel Susanne, wat ontzettend lief van jou! En heel bijzonder dat jij nu ook jouw verhaal een beetje met mij deelt. Ook voor jou een dikke knuffel.

Reply
Suze 26 februari 2018 - 21:29

Mooi en moedig 🙂 Hoop dat je ooit een keer je kinderwens vervuld mag worden 🙂

Reply
Zina Helping Dog 26 februari 2018 - 21:47

Wat een hart verhaal waar ik me zo in meevoel. Zelf zijn mijn man en ik de zelfde weg ingeslagen. We hadden een grote kinderwens en gingen van de ene naar de andere gynocoloog. Onze laatste stop was Gent. Maar daar kregen we te horen dat het op natuurlijke wijze nooit zou lukken. Door mijn lichamelijke handicap begrijpt ook niemand waarom ik een kinderwens heb. Dit zou toch maar alleen moeilijkheden met zich meedragen, maar zoals ik zei ik heb een lichamelijke handicap. Mentaal ben ik als elke of toch de meeste vrouwen.

Te horen krijgen dat je nooit mama zal worden is hard. Toch zijn we aan het kijken of we een kindje zonder ouders kunnen gaan opvangen. Maar ditvid nog een groot vraag teken…?

Ondertussen is me stiefzus, schoonzus, nicht en twee vriendinnen zwanger. Dit is zo hard om dit rond me te hebben. Maar we moeten door.

Ik hoop dat je ooit jou kindje in je armen mag houden en dat je als fiere moeder kan pronken met een wonder. Vergeet niet je sterrenkindje waakt over je.

Reply
Katrien 26 februari 2018 - 22:32

WoW, zo mooi neergeschreven ! Respect hoor! Hoop zo hard met jullie mee dat die kinderwens er toch mag komen !!! En ondertussen is er een kleine sterretje die over jullie waakt ✨

Reply
Marleen 26 februari 2018 - 23:11

Lieve Loes, ik probeer je te begrijpen… die grote kinderwens delen we. Ik weet hoe dat voelt, met mijn 35,5 jaar dringt de tijd maar ik heb geen man. Maar dat het medisch niet lukt lijkt mij echt heel erg verdrietig. Ik gun het jullie zoals ik het mijzelf gun. En ik zal kaarsjes voor jullie branden, bidden en duimen. Dat het goed gaat komen.
Dikke knuffel voor jou.

Marleen
IG: homestyleen

Reply
Ursula 26 februari 2018 - 23:46

Iedereen verwerkt zijn/haar pijn en leed op een eigen manier. Jij op deze manier; mooi geschreven. Zelf hebben wij er 4 jaar over gedaan en zijn alsnog via Icsi zwanger geraakt. Geef de moed nog niet op. Ik hoop dat het jullie ook gaat lukken.

Reply
Jessica 27 februari 2018 - 11:28

Lieverd, wat dapper dat je dit durft te delen! Zelf probeer ik er zo open mogelijk over te zijn, omdat ik al die vragen juist heel erg zat was. En die opmerkingen waar je het over hebt, zijn er soms nog, maar stukken minder dan daarvoor. Zelf heb ik ook PCOS en sorry ik ben niet je voorbeeld wat dat betreft, maar wij zitten ondertussen 2,5 jaar in het medische traject. Zitten op dit moment in het traject IUI en ik hoop uit alle macht dat dit het voor ons mag gaan zijn. Wel heb ik een app groep met in totaal 11 meiden, allen met pcos, waarvan iedereen moeder is en er zelfs alweer 5 (natuurlijk) zwanger zijn van een tweede. Dat zijn mijn grote voorbeelden en daar houd ik mij aanvast. Mijn tip, praat er wel over met iemand, want dit wordt zwaar om met je mee te dragen, maar geef de moed niet op! Het is ook jullie gegund (L)

Reply
M. 1 maart 2018 - 07:53

Lieve joandi,
Ik ken je helemaal niet maar zag je verhaal voorbij komen…..
Niet dat het iets goed maakt voor jullie, maar wat een herkenbaar verhaal! Knap dat jullie dit zo durven te delen!
Ook ik kamp al jaren met pcos en voor anderen die dit niet hebben is het niet te begrijpen hoe wij ons voelen en zeker niet met de kinderwens als enorm grote wens.
Na meerdere behandelingen is het ook bij ons gelukt om zwanger te worden. Zoontje 1 is geboren in 2016 en ben over 10 weken uitgerekend van ons 2de kindje. Met hulp, maar oh zo dankbaar. Ik hoop dat je hieruit toch een beetje de moed en kracht kunt halen dat voor jullie misschien toch ook deze wens op een zeker moment uit mag komen. Ik weet hoe je je voelt en herken mezelf erin! Ik gun jullie het allerbeste en hopelijk dat jullie wens uit mag komen!
Liefs M.

Reply
Leen Jaspers 2 maart 2018 - 21:10

Joandi, heel mooi en moedig geschreven! Je verwoord de dingen heel mooi en soms moet je gewoon ook eens je gedacht zeggen! Ik hoop dat het neerschrijven je helpt de afgelopen tijd een plaats te geven! En ook ik duim mee dat jullie ooit je kinderwens in vervulling zien gaan!
Knuffel

Reply
Suus 25 maart 2018 - 15:17

Met tranen las ik je verhaal. Wat ontzettend mooi geschreven & hoe herkenbaar je gevoelens van onzekerheid, strijd, de pieken en dalen, de hormonen en de bijwerkingen en andere die zwanger worden om je heen.. Ik heb ook PCOS en een miskraam gehad. Wat je omschrijft aan taboes, wel of niet delen aan andere en de reacties; ook hier bij mij speelt dit heel erg. Ik realiseer me zo goed dat het krijgen van een kindje echt een wonder is. Hopelijk gaat het je lukken!!!

Reply

Laat een Reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.